Czy to poważna choroba?

Erytrofobia to schorzenie polegające na przewlekłym lęku przed napadowym czerwienieniu się twarzy. Ataki czerwienienia się występują przede wszystkim w wyniku społecznej stymulacji stresowej i prowadzą do wycofania pacjentów z kontaktów społecznych.

Leczenie czerwienienia się

Polega na zahamowaniu nadmiernej aktywności układu współczulnego poprzez jego farmakologiczne lub chirurgiczne zablokowanie. Może, ale ie musi wyleczyć erytrofobii.

Leczenie erytrofobii

Może być powiązane z leczeniem czerwienienia się lub może być przeprowadzane bez niego. Mam ono charakter psychoterapeutyczny i może dotyczyć akceptowania własnego wyglądu oraz podkreślania aspektów poczucia własnej wartości pacjenta.

 

Zespół terapeutyczny

Leczenie erytrofobii i napadowego czerwienienia się wymaga współpracy specjalsitów w zakresie psychologii i chirurgii endokrynologicznej. Jedynie praca zespołowa daje szanse na wyleczenie obu tych współistniejących schorzeń.

O ERYTROFOBII

Erytrofobia to schorzenie polegające na napadowym czerwienieniu się twarzy w sytuacjach społecznych. Ataki czerwienienia się występują przede wszystkim w wyniku stymulacji stresowej i prowadzą do wycofania pacjentów z kontaktów społecznych, a niekiedy nawet do zachowań depresyjnych i prób samobójczych.

Choroba powstaje jako wynik nadmiernej pobudliwości układu współczulnego. W połączeniu z poczuciem nieakceptowania swojego wyglądu pojawia się zawstydzenie oraz dołącz się komponenta fobii. Tym samym chorba staje się dolegliwością przewlekłą i możliwości samodzielnego poradzenia sobie ze schorzeniem stają się coraz mniejsze.

W wyniku ugruntowania zachowań chorobowych (zawstydzenie, brak pewności własnego ciała, brak pewności siebie, poczucie wyobcowania, poczucie bycia obserwoanym i krytycznie ocenianym) dochodzi do powstania pełnoobjawowej erytrofobii. Przejawia sie ona częstymi atakami czerwienienia nawet w sytuacjach niezwiązanych ze stresem, a jedynie potencjalnie stresujacych. Co więcej samo poczucie możliwości wystapienia ataku staje się wystarczająco silnym stresorem dla wygenerowania ataku erytrofobii. W rezultacie pacjent stroni od wszelkich interakcji społecznych, zamyka się w sobie i niepodejmuje działań adekwatnych do jego możliwości rozwojowych (nauka, praca).